RSS

مرگ من نزدیک است

               آسمان مرا به خود می خواند

بوته زار از غم من پژمرده...

تکه برگی که پراز یاد من است

                   واز آن شبنم دلتنگی من میریزد... 

مرگ من نزدیک است

               کاروانی ابدی در راه است...

کاکتوس های اتاقم غمگین

                         سفری خواهم داشت تا درون خورشید... 

مرگ من نزدیک است

                سرنوشتم دگر اینجا گم شد...

 دوستانی که مرا یاد بردند

کسی از رفتن من می گرید؟

زنده ماندن درد است... 

مرگ من نزدیک است

                            باتوام ای آشنا

                                             سالهاست که صدایم هستی...

                                                                       گرچه دلتنگ توام این روزها!

مهربانی هایت درون قلبم

                           حسرت دیدن توست فریادم.....

رضا-15/7/1390

یک٬دو٬سه٬چهار٬پنج...

      انتظاری بی پایان

در جاده ای تاریک و بدون مقصد...

خیره به گوشه ای از جاده

به مردابی فراموش شده

و ساقه ی پژمرده ی درونش...

حس تنهایی مرداب

و خاطرات روزهای زیبا

که جویباری عمیق بود...

ناله ی بادی که او را به لرزه نشاند

حسرت دریا شدن

و آینده ای نامعلوم و غریب....... 

رضا-25/5/1390 

سلام دوستان عزیزم 

امیدوارم خوب و سلامت باشید 

خیلی خوشحالم دوباره اکتیو شدم.  

ممنون از نظراتتون و ببخشید اگه دیر به دیر میام.واقعا مشغله زیاده نمیرسم. 

راستی ۲۳شهریور آکادمی موسیقی ملکه پاپ ایران خانم گوگوش از شبکه منوتو۱ یادتون نره. 

دوستون دارم 

فعلا...

حزنی عمیق بر چهره ای خسته

بارش باران هایی از دلتنگی

بر تکه هایی از یک خاطره

و چند یادگاری کوچک...

لحظه هایی پرغم

یادی که خموش نمیگشت

همانند غربت ماهی کوچک

درون تنگی از خاطرات

ناگهان زمزمه ای از نقطه ای آشنا

    که امید را چنین باور می ساخت:

"بردباری پیشه کن

کوه ها را میتوان رام کرد

و رازو نیازشان را لمس کرد...

باید واژه یاس را پس زد..."

پس از ثانیه هایی بی شمار

در اوج ناباوری آسمان

صدایی از بودن به گوش رسید

و نوری از افق پدیدار گشت...

رضا-1390/5/19

عکس ماه افتاد روی شیشه

                     بی قرار نگاهش می کنم

دلم برای خودم تنگ شده....

                                   تنها...؟

می خواهم بنویسم از دوست

                       اما قلمم بدون جوهر...

نوشتم از هیچ.... 

رضا-تابستان۸۷ 

چند سالی از مرگم میگذرد

فقط در خاطرات می توان مرا یافت  

درون برزخی هستم از جنس شیشه

ناتوانانه هیات را میبینم  

اندک یارانی دارم به زلالی الماس 

که گاهگاهی مرا به نیکی یاد کنند 

در این سفر تلخ سکوتی عمیق را رج میزنم

و در جستجوی نشانه ها می گردم  

با بغضی درون سینه

به دنبال کورسویی از بیداری

از کنار سایه هایی مخوف میگذرم 

با اندک امیدی که در وجودم شعله میزند 

همچون پرنده ی مهاجری دلتنگ

کشان کشان به جاده زندگی می رسم 

در نزدیکی مقصد قفسی مرا درون خود میکشد... 

رضا-10/5/1390 

سلام دوستان عزیزم 

بنا به دلایلی مدتی نبدم 

عذرخواهی میکنم و به زودی دوباره برمیگردم 

ممنون از نظرات قشنگتون 

دوستون دارم 

 منو از من نرنجونم 

                   از این دنیا نترسونم  

تمام دلخوشی هامو 

                    به آغوش تو مدیونم 

یه جایی توی قلبت هست 

                       که روزی خونه ی من بود 

به این زودی نگو دیره 

                        به این زودی نگو بدرود...  

؛دوستان خوبم سال نو مبارک؛ 

و پایانی غم انگیز  

    پس از شروعی مقدس 

وقتی که دیگر نبود .....من به بودنش نیازمند شدم.وقتی که دیگر رفته بود........من به انتظار امدنش نشستم.وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم. وقتی او تمام کرد من شروع کردم...... وقتی او تمام شد من اغازشدم...................و چه سخت است تنها متولد شدن......مثل تنها زندگی کردن.......مثل تنها مردن......  

طلوع سپیده دم

                در ساحلی آرام

                              و زندگی مسافرانی خسته

                                                        در پهنای امواج

گذر زمان

          در پی راز نمایش

                          و شکفتن آن تراژدی

                                                سپری شد

در آن هنگام

             پسرکی صبور

                           با نگاهی عاشقانه

                                           و صدایی زیرکانه

در پی ناکامی اهدافش

                    و خوف وزیدن باد گرم

                                              آرام آرام

                                                      ساحل را ترک گفت

گرمایی شرجی

              و صدای پر پیچ و خم باد

                                       و اندوه تنهایی چمنزار

                                                        درونش رخنه کرده بود

رفتن  مسافران از ساحل

                       و ترس از سرانجامی ناشناخته

                                                      و نگاه ابری پسرک

                                                                        دریایی از غم بود...

رضا-جمعه 8/5/1389

انگار همین دیروز بود  تابستان سال ١٣٨١ 

یا دقیق تر ۲۸ شهریور ۱۳۸۱

اون زمون ها وبلاگ هنوز زیاد جا نیافتاده بود و وبلاگنویس خیلی کم بود و هنوز خیلی ها وبلاگنویسی رو درک نکرده بودن و یه دختر بود که می نوشت ... برای دلش می نوشت.

به قول خودش یه بچه که می نوشت.یه بچه ١٥ ساله که خیلی از سنش بیشتر می فهمید. چیز زیادی به شروع مدرسه ها نمونده بود که اون دختر قصه ما با یه سری از وبلاگ نویسا(و بچه های پل تاک و کلکده) قرار میزارن برن کوه و اتفاقی که نباید بیافته افتاد.یه سنگی از کوه اومد پایین و دختر قصه ما هم راهی شد ... راهی یه راه دور...

نمی دونم تو این دنیای بزرگ و بی سر و ته جا برا یه دختر ۱۵ ساله کم بود که زمین نتونست تحملش کنه؟

خدایا ! این دختر به کی بد کرده بود؟ حق کی رو خورده بود؟

به هر حال حمکت تو هست و ما ازش بی خبریم.

نمی خوام براتون نوحه بخونم و قصه تعریف کنم ولی به خدا حیفه یاد اون دختر ۱۵ ساله ای که سنگ کلش را به کل شکسته بود و خون بالا می آورد فراموش بشه.

حیفه یاد کوچکترین وبلاگنویس فوت شده ایران فراموش بشه!

همیشه می گفت(به روایت یکی از دوستان): تا شقایق هست زندگی باید کرد!

شقایق خانم ما که زنده ایم پس کجا رفتی؟

نمی دونم چند تا از شما ماه پیشونی رو میشناختید  

(http://forozan.persianblog.ir) نمی دونم چند بار ویلاگش رو دیدید یا اصلا تا حالا سری بهش زدین یانه.

ولی می دونم که اگه اون پست های اخریش رو بخونین و اشک از چشماتون سرازیر نشه خیلی.....

آره دختر قصه ما به فردا امید داشت.همیشه از یه عشق حرف می زد می دونم واقعی بود و میدونم قلب بزرگی داشت.

آره فرقی نمی کنه ماه پیشونی بگی یا فروزان یا شقایق .

فقط مهم اینه که دیگه اون دختر دوست داشتنی بینمون نیست.

مهم اینه که اون معصوم ۱۵ساله داره از بالا نگامون می کنه...

می خواد زنده باشه - می خواد زندگی کنه-می خواد عاشق باشه -می خواد دوست داشته باشه - می خواد.....

اما الان داره تو آسمونا دنبال عشقش می گرده. شاید زمینی ها لایقش نبودن.

همه اونایی که براش عاشقتم فدات بشم راه انداخته بودن کجان؟ اونایی که بی چاره رو تو وبلاگش هم راحت نمی گذاشتن کجان؟ اونا که کامنت ها رو با فحش های می تونم بگم غیر اخلاقی گند کشیده بودن الان کجان؟ 

الان که 6 سال گذشته هر وقت میرم تو وبلاگش باز هم اشک چشمام سرازیر میشه رو صورتم و نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم.

با این که هرگز ندیده بودمش ولی انگار به اندازه سن کمش می شناختم اونو!

چرا قطعه ۲۱۷ ردیف ۳۹ شماره ٢٣ این قدر خاک گرفته؟

یه پیشنهادی دارم که امیدوارم مورد قبولتون واقع بشه و اون اینه که

بیاین یادش رو برا همیشه زنده نگه داریم. به یاد ماه پیشونی روز  28 شهریور که روز فوتش بود رو به عنوان روز وبلاگ نویس جوان نام گذار ی کنیم و  همیشه به یادش باشیم.

این طوری است که میشه ماه پیشونی همیشه تو دلمون ماه پیشونی بمونه. یه سر به وبلاگش بزنید:  http://www.forozan.persianblog.ir/

ضمن این که از وبلاگ نویس ها خواهش می کنم این مطلب رو تو وبلاگشون انعکاس بدن و همچنین اعلام کنن که 28 شهریور سالگرد فوت فروزان(ماه پیشونی) به عنوان روز وبلاگ نویس جوان در تاریخ ایران ثبت شد!