X
تبلیغات
رایتل
دوستش داشتم
امید

باز هم سکوت کردم

                             و با دلی گرفته و مخزون

                                                                          صدایش کردم

صدایم نیز مانند دلم گرفته بود

                              با چشمانی تر و دلی شکسته

                                                           به جاده تنهایی خود نگریستم

و آرام درون خود شکستم

                              نبود تا اشک هایم را ببیند

                                                              با با نوازشش مرا تازه کند.

عقربه ها و زمان بی پروا در تکاپو

                               و دل من رفیق این تنهایی تلخ

                                                       و لبانم پر از نجوای مهرآمیز نگاهش

و هنوز کورسویی از امید را

                                       درون وجود سردم

                                                                          احساس میکنم...

87.9

|| نوشته شده در جمعه 23 اسفند‌ماه سال 1387 ساعت 12:12 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 5 نظر