X
تبلیغات
رایتل
دوستش داشتم
کاروان ابدی

مرگ من نزدیک است

               آسمان مرا به خود می خواند

بوته زار از غم من پژمرده...

تکه برگی که پراز یاد من است

                   واز آن شبنم دلتنگی من میریزد... 

 

مرگ من نزدیک است

               کاروانی ابدی در راه است...

کاکتوس های اتاقم غمگین

                         سفری خواهم داشت تا درون خورشید... 

 

مرگ من نزدیک است

                سرنوشتم دگر اینجا گم شد...

 دوستانی که مرا یاد بردند

کسی از رفتن من می گرید؟

زنده ماندن درد است... 

 

مرگ من نزدیک است

                            باتوام ای آشنا

                                             سالهاست که صدایم هستی...

                                                                       گرچه دلتنگ توام این روزها!

     

مهربانی هایت درون قلبم

                           حسرت دیدن توست فریادم.....

رضا-15/7/1390

|| نوشته شده در چهارشنبه 16 آذر‌ماه سال 1390 ساعت 04:07 ب.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 12 نظر

مرداب

یک٬دو٬سه٬چهار٬پنج...

      انتظاری بی پایان

در جاده ای تاریک و بدون مقصد...

خیره به گوشه ای از جاده

به مردابی فراموش شده

و ساقه ی پژمرده ی درونش...

حس تنهایی مرداب

و خاطرات روزهای زیبا

که جویباری عمیق بود...

ناله ی بادی که او را به لرزه نشاند

حسرت دریا شدن

و آینده ای نامعلوم و غریب....... 

رضا-25/5/1390 

 

|| نوشته شده در سه‌شنبه 26 مهر‌ماه سال 1390 ساعت 12:37 ب.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 12 نظر

بردباری

حزنی عمیق بر چهره ای خسته

بارش باران هایی از دلتنگی

بر تکه هایی از یک خاطره

و چند یادگاری کوچک...

لحظه هایی پرغم

یادی که خموش نمیگشت

همانند غربت ماهی کوچک

درون تنگی از خاطرات

ناگهان زمزمه ای از نقطه ای آشنا

    که امید را چنین باور می ساخت:

"بردباری پیشه کن

کوه ها را میتوان رام کرد

و رازو نیازشان را لمس کرد...

باید واژه یاس را پس زد..."

پس از ثانیه هایی بی شمار

در اوج ناباوری آسمان

صدایی از بودن به گوش رسید

و نوری از افق پدیدار گشت...

رضا-1390/5/19

|| نوشته شده در یکشنبه 13 شهریور‌ماه سال 1390 ساعت 08:52 ب.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 7 نظر

هیچ

عکس ماه افتاد روی شیشه

                     بی قرار نگاهش می کنم

دلم برای خودم تنگ شده....

                                   تنها...؟

می خواهم بنویسم از دوست

                       اما قلمم بدون جوهر...

نوشتم از هیچ.... 

 

رضا-تابستان۸۷ 

 

|| نوشته شده در یکشنبه 30 مرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:04 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 4 نظر

هجرت

چند سالی از مرگم میگذرد

فقط در خاطرات می توان مرا یافت  

درون برزخی هستم از جنس شیشه

ناتوانانه هیات را میبینم  

اندک یارانی دارم به زلالی الماس 

که گاهگاهی مرا به نیکی یاد کنند 

در این سفر تلخ سکوتی عمیق را رج میزنم

و در جستجوی نشانه ها می گردم  

با بغضی درون سینه

به دنبال کورسویی از بیداری

از کنار سایه هایی مخوف میگذرم 

 

با اندک امیدی که در وجودم شعله میزند 

همچون پرنده ی مهاجری دلتنگ

کشان کشان به جاده زندگی می رسم 

در نزدیکی مقصد قفسی مرا درون خود میکشد... 

رضا-10/5/1390 

 

|| نوشته شده در شنبه 22 مرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:44 ب.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 14 نظر

بدرود

 منو از من نرنجونم 

                   از این دنیا نترسونم  

 

تمام دلخوشی هامو 

                    به آغوش تو مدیونم 

 

یه جایی توی قلبت هست 

                       که روزی خونه ی من بود 

 

به این زودی نگو دیره 

                        به این زودی نگو بدرود...  

 

 

؛دوستان خوبم سال نو مبارک؛ 

|| نوشته شده در چهارشنبه 10 فروردین‌ماه سال 1390 ساعت 04:03 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 25 نظر

بی انتها

طلوع سپیده دم

                در ساحلی آرام

                              و زندگی مسافرانی خسته

                                                        در پهنای امواج

گذر زمان

          در پی راز نمایش

                          و شکفتن آن تراژدی

                                                سپری شد

در آن هنگام

             پسرکی صبور

                           با نگاهی عاشقانه

                                           و صدایی زیرکانه

در پی ناکامی اهدافش

                    و خوف وزیدن باد گرم

                                              آرام آرام

                                                      ساحل را ترک گفت

گرمایی شرجی

              و صدای پر پیچ و خم باد

                                       و اندوه تنهایی چمنزار

                                                        درونش رخنه کرده بود

رفتن  مسافران از ساحل

                       و ترس از سرانجامی ناشناخته

                                                      و نگاه ابری پسرک

                                                                        دریایی از غم بود...

رضا-جمعه 8/5/1389

|| نوشته شده در یکشنبه 7 آذر‌ماه سال 1389 ساعت 04:24 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 11 نظر

تاریکی

صندوقچه ای از خاطرات

                            در چمنزاری متروک

                                                  در کلبه ای تاریک

                                                                  خودنمایی میکرد

نجوای پسرکی تنها

                   همراه کوهی از اندوه

                                          در آن کلبه ی غمناک

                                                            سکوتی پرفریاد بود

خورشید در جستجوی آرامش

                                مهربان با چمنزار

                                                  دارای تابشی عظیم

                                                                    که با غرش ابر سیاه محو شد

نجوایی از خشم

                بر شانه های خورشید

                                     و نگرانی پسرک

                                                     همه جا سایه افکنده بود

تنهایی آن بوته زار

                 سزای بی توجهی به ابر سیاه

                                               و فرو رفتن در تاریکی

                                                                     توسط خورشید بود

و نامهای حک شده

                    برروی صندوقچه

                                     که با رسیدن طوفان

                                                       یکی یکی خط خورد...

رضا-5/5/1389

|| نوشته شده در دوشنبه 25 مرداد‌ماه سال 1389 ساعت 12:10 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 12 نظر

خنجر مهربانی

و بعداز روزها دوباره مینویسم                   

                       نه از تنهایی،نه از جدایی و دوری

این بار از نبودنت شکایتی ندارم                  

                             روزگاری از فراق تو روزی ده بار میمردم 

آری ستاره ای زیبا غروب تنهاییم را ربود                                        

ستاره ای از جنس الماس که قلبم را از آن خود کرد    

فرشتگان صدای فریادم را به خدا رساندند                                         

و او یکی از ستارگانش را برایم پیشکش نمود

تلخی ها رسم رفاقت با لحظه را به من آموختند                           
آن ستاره ی زیبا خرده های قلبم را به هم وصل کرد

زمزمه هایی آشنا از مرزهایی دور شنیده شد                              

و دلتنگی هایم با خنجر مهربانی خدا تکه تکه شد..  

 رضا-22/3/1389

|| نوشته شده در سه‌شنبه 25 خرداد‌ماه سال 1389 ساعت 07:06 ب.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 17 نظر

افسانه

مردی تنها,رهسپار جاده ای پر از دلتنگی

در انتظار مژده ای از دیاری دور

در فکر معنایی برای واژه ی بودن,می رفت

یاد خاطراتش با بوته ی یاس او را می آزرد...

نسیمی که تلخی سکوتش را باور کرده بود

همانند صدای افتادن شبنمی از روی برگی

و کبوتری که از خیالی خاموش می خواند

و زیبایی پروانه ای که او را به باغی از رویا می برد...

خنده ی تاریکی بر لبانش نشسته بود

هر نیلوفری را که می دید, می گریست

اما بادی می وزید که اشک هایش را می ربود

تکه های دلش در آن دشت نیلگون تنهایی پنهان بودند...

جویباری از مسیری دور با درخششی عمیق صدایش می زد

سوار بر موجی از امید نزد آن رویا رفت

خنجری از آن سراب صدایش را شکست

آری,درخشش آن رویا,افسانه ای بیش نبود...

رضا

|| نوشته شده در دوشنبه 6 اردیبهشت‌ماه سال 1389 ساعت 12:37 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 8 نظر

نوازش خورشید

سلام 

سال نو رو به شما دوستای عزیزم تبریک میگم. 

امیدوارم امسال به همه ی آرزوهاتون برسید و امسال سال آزادی و رفاه همه ی مردم ایران باشه. 

امروز ۵ فروردین روز تولدمه و ازتون دعوت کردم که سر بزنید.  

یکی از شعرای جدیدمو که تو هرکلمه ش هزار معنی نهفته ست به این مناسبت اینجا گذاشتم: 

تماشای دریا 

           کنار ساحل بیکران 

                              هنگام عشق بازی موج 

                                            و گشودن پنجره ی رویا 

کنار جاده ای روشن 

               شنیدن صدای خورشید 

                                 سوار بر بال نسیم 

                                                 و شمردن بوته زار 

در آن مسیر زیبا 

               شفافیت چشمه ای زلال 

                                      با جوششی عمیق 

                                                     و صدایی پرنوازش 

پایان آن مسیر 

          باغی از گل های رنگین 

                                   زمزمه هایی آشنا 

                                                  کنار سایه ی درخت 

اشک های میخک 

              در امتداد زیبایی نارنج 

                                      اندوه آسمان 

                                               و قطره هایی از باران  

                                                                          ؛پایان آن رویا؛ 

رضا - ۱۹/۱۰/۱۳۸۸

|| نوشته شده در پنج‌شنبه 5 فروردین‌ماه سال 1389 ساعت 04:34 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 23 نظر

چرا؟

بی تو نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش معکوس ستاره ها تسکینم...
چرا صدایم کردی؟
چرا؟؟؟؟


حسین پناهی

|| نوشته شده در پنج‌شنبه 29 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 12:43 ق.ظ توسط رضا(یه پسر شیطون) | 3 نظر

1 2 3 4 5 >>